رسول اكرم صلى اللَّه عليه و آله و سلّم علماى يهوديان نيز آمدند و راجع بديانت با هم جدال و بحث نمودند مردى از بين يهوديان بنام رافع بن حرمله برخواست و گفت شما عيسويان ( ما انتم على شىء ) هيچيد و نبوت حضرت عيسى ( ع ) و كتاب او را انكار نمود ، و يكى از عيسويان برخواست و گفت شما يهوديان هيچيد و نبوت حضرت موسى ( ع ) و كتاب او را انكار نمود وَ هُمْ يَتْلُونَ الْكِتابَ بقاعده علم نحو « و هم » حال است يعنى اين دو فرقه يهود و نصارى بهم چنين گفتند و حال آنكه هر دو كتاب خود « تورات » و « انجيل » را ميخوانند و در تورات اوصاف حضرت عيسى ( ع ) و نبوت او و كتاب انجيل ثبت است و نيز عيسويان كتاب انجيل را مىخواندند و اوصاف حضرت موسى ( ع ) و نبوت و كتاب او در انجيل ثبت است . كَذلِكَ قالَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ مِثْلَ قَوْلِهِمْ اين جمله را مفسرين دو طور تفسير نموده‌اند قولى اين است كه مقصود آباء و اجداد يهوديان و نصرانيانند كه آنها نيز دين يكديگر را باطل ميدانستند ، مقاتل گويد مقصود مشركين عربند كه نسبت به حضرت محمد صلى اللَّه عليه و آله و سلّم چنين ميگفتند ، فَاللَّهُ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ فِيما كانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ خداوند در مقام تهديد ميفرمايد هر كسى برأى و عقيده و بر وفق مراد خود حرفى مىزند و دعاوى بى جا مىكند و خود را مصاب و ديگرى را تخطئه مينمايد و البته حاكمى بايست بين آنان حكم كند كه چه كسى در دعوى صادق و چه كسى بر باطل است و أَحْكَمُ الْحاكِمِينَ خداست و موقع دادگاه حقيقى قيامت است كه در آن وقت به حكم الهى حق و باطل بدرستى و خوبى از هم جدا ميگردند و هر كسى به حق خود خواهد رسيد .